Het EIB ziet weinig in optoppen, woningsplitsen en transformatie: de aantallen blijven achter bij de verwachtingen en de potentie zou beperkt zijn. Maar daarmee wordt volgens Sanne van Manen, oprichter van Platform Woonopgave, de verkeerde conclusie getrokken. Niet de potentie ontbreekt, maar het beleid om die potentie daadwerkelijk te benutten.


Alle prachtige renders met florerende planten, struiken en bomen op de veertiende verdieping ten spijt, veel 'groene' architectuur kost de samenleving meer dan het opbrengt. Zo hebben gebouwen met bomen op verdiepingen, zoals de Trudo Toren en Wonderwoods, een klimaatprijs. Dit vanwege de extra hoeveelheid CO2 die ze uitstoten om al dat groen op hoogte constructief mogelijk te maken. Daarbij is groen uiteindelijk het best af met 'de voetjes in de grond'.

In de architectuurwereld gaat het vaak over wat vernieuwend is, wat opvalt en wat prijzen wint. Over gebouwen die iets toevoegen aan het debat, zoals dat dan heet. Ik merk steeds vaker dat ik me daar ongemakkelijk bij voel. Niet omdat schoonheid of vernieuwing er niet toe doen, maar omdat we soms lijken te vergeten waar architectuur in de eerste plaats voor bedoeld is: plekken maken waar mensen goed kunnen wonen, leven en samenkomen.

Mensen hebben rechten. Staten hebben rechten. Bedrijven hebben rechten. Zelfs de natuur krijgt steeds meer rechten, met een internationale beweging die ook in Nederland groeit. Ana Pereira Roders vraagt zicht af: waarom hebben gebouwen geen rechten? Want elke minuut wordt er in Europa een gebouw gesloopt, ondanks de Europese Klimaatwet. Haar conclusie: fundamentele rechten waren nooit vanzelfsprekend - ze werden altijd bevochten.